پاییز نیست! اما

تکه های شکسته ی گلبرگهای سرخ تمام باغچه ها را فرش کرده است
تو دیگر نیستی.

بهار نیست! اما

ابر های پر بغض ، در تردید ِ بارش ، سراسر سیاهی شب را گرفته است
تو دیگر نیستی.

زمستان نیست! اما

یخبندان ِ تنهایی تا عمق ِ روحم را زخم میزند
تو دیگر نیستی.

تابستان نیست! اما

اشکهای داغ ِ تب آلوده ام سرازیر است
تو دیگر نیستی.

چهار فصل ِ تنهایی پر از بی تو بودن است
کاش فصل پنجمی برسد
سرشار ِ از تو