دیر گاهیست سنگریزه های فاصله قدرت قدم هایم را خونین کرده است

و به تو رسیدن را

کابوسی به تعبیر پیوسته کرده

سالها از تاریخ نوازش هایت می گذرد

و

هنوز داغی نفس هایت گونه های اشک آلودم را می سوزاند

نگاه تو را در چار چوب تمامی پنجره های باران خورده

به یادگار دارم

و قدرت گشودن آنها در من نیست

چرا که

ترس گم شدن نگاهت

از پس پنجره ها آزارم می دهد