امروز که مثل بیشتر روزها به خاطر شب زنده داری های غربت ،حدود ظهر از خواب بیدار شدم برای یک چند لحظه ای فکر کردم توی اتاقم در ایرانم ، و داشتم از خوشحالی پس می افتادم

نمیفهمیدم این آفتاب داغ که داره چشمام رو میزنه و پوستم و میسوزونه از کجاست !

بلند شدم پنجره رو باز کردم ، گرمای اتاق قابل تحمل نبود ، شیشه های پنجره ها داغ شده بود از شدت آفتاب ِ صبح ! یعنی اینجا پاریس ِ؟ مگه میشه؟ پاریس و این آفتاب داغ ؟

همینش هم عجیبه آخه این آفتاب، این وقت سال ،یک دفعه بعد از هفته ها ابر و سرما...

نمیدونم والا ! من که نه از هوای پاریس سر در آوردم نه از مردمانش و نه از هیچ چیز دیگش!!

ولی به قول یک دوستی که سال هایی بیشتر از ما داره با پاریس دست و پنجه نرم میکنه میگفت:

به دو چیز ِ پاریس اصلا اعتباری نیست ، یکی هواش یکی زنهاش !!!

که البته این ضرب المثل از خود فرانسوی ها نقل شدهو فقط هم در مورد زنهای پاریسی صدق میکنه

خلاصه که بر اساس این شنیده ها و اندک تجربه ای که در این خاک دارم

نتیجه میگیرم که تا چند ساعت دیگه نه تنها از سرما دارم میلرزم بلکه مثل همه روزهای ابری ِ دیگه

دارم حسرت ِ آفتاب وطن رو میخورم!!

عجب دنیای غریبی شده ! وقتی پاریس آفتابی بشه!!!

از به پایان نرسیدن از گم شدن ِ زنجره ها

از هم آغوشی ِ تردید و خیال

از گم شدن ِ باور ِ زن بودن خویش در فراق ِ غم ِ گمنام کسی

دلم برای دوست داشتن های زیر باران تنگ است

اما از بی اعتمادی چترها میترسم

دلم برای طپیدن های عاشقانه میسوزد

که چه بی رحمانه زیر چکمه های سنگین ِ بی وفایی

شکست و رنجید و هرگز باز نگشت

دلم برای لرزیدن دستها بوسه های پنهانی نگاه های پر راز تنگ است

دلم برای زندگی تنگ است

اما از زنده بودن میترسم

باز بیداری نیمه شب و بیدار نویسی برای تو.تویی که نفس میکشمت در هوای خیس و بارانی ِ اواسط تابستان.صدای شر شر باران بر تن داغ درختها ساعت هاست ادامه داره.بوی سرزندگی و لطافت فضای تاریک شهر رو پر کرده.شهری که تمام دقایق بوی غم و دلمردگی می ده.شهر نیازمند باران بود و من نیازمند تو.محتاج باریدنت هستم بر کویر ِ دل ِ زخمی ام.نم نم حضور تو همه دلسردی هایم را پایان می بخشد.عطر بارانی نفس هایت در آغوش غبار گرفته ی لبریز از خاطراتم، طراوتی است وصف نا پذیر.تو را محتاجم.صدای قدمهایت را بر خیسی خیابان های باران خورده.کنارت نفس کشیدن ِ بوی خاک نمناک.برق چشمانت را می جویم در تاریکی ابرها.لذت بوسه هایت زیر قظره های باران.آرمیدن کنار بازوان امنت و طلبیدن تو برای غرق کردن من در دریای خیالت.کاش باران ببارد همچنان تا نمی دانم چه وقت.کاش تو همراه قطره هایش می آمدی.سیاهی شبهای بارانی ، چشمان ِ مغرورت را یاد آور است.تصویر نگاهت بر خاطرات کهنه ام نقش بسته.نگاهی که هیچ بارانی تصویرش را از دلم نخواهد شست.باران اندک است و پراکنده درست همانند حضور تو که اندک بود و پراکنده ولی سرشار از حس ِ بودن.کاش میشد زیر باران رفت و تو را نفس کشید.کاش میشد صدایت را در لا به لای شر شر باران بوسید.کاش میشد صداقت و امنیت ِ آغوشت را گاهی زیر باران تجربه کرد.کاش میشد لبخندت را بر قطره های باران نقش کرد.باران که میبارد عطر تو را لمس میکنم و هوای تو را نفس میکشم.باران یعنی خود تو.درخشش باران از برق نگاه توست ، لطافتش از برکت وجود توست وسیاهی شبهای بارانی از بی گناهی چشمان توست.تو خود بارانی که خاطرت لحظه هایم را نمناک کرده و عطرت را هر ثانیه نفس میکشم.ولی بودنت همان خیال ِ زیبای نقاشی به گور خفته است که هرگز بومش را از آخرین تصویر خیالی اش رنگی نکرد. تو همان خیال ِ محالی.

با من چه کردی؟ که عقربه های ساعت های عاشقی ام بر سر دوراهی تقدیر مانده اند

با من چه کردی؟ که تمامی شمع های بی کس برای تنهایی ام اشک میریزند

با من چه کردی؟ که در چهار چوب تمام نقاشی های جهان چهره تکیده ی احساسم قلم خورده است

با من چه کردی؟ که برگهای خزانی به احترام قامت شکسته ام، کوچه ها را فرش کرده اند

با من چه کردی؟ که آفتاب گردانهای عاشق به ماتم غروب عشقم سالها رو به زمین خیره اند

با من چه کردی؟ که خیرگی چشم های بی روح مرگ روی ثانیه های خوشبختی ام سایه افکنده است