سالی که گذشت یا بهتر بگم داره تموم میشه سال ِ من بود ،سال ِ خوک. سالی که طالع بین ها میگن برای متولدین این سالها خیلی خوبه ،به عبارتی دست به هر چی بزنن طلا میشه!! از اول این سال ،که همه ی تلاشم رو کرده بودم برای سال تحویلش ایران باشم ، کلی دعا ها کرده بودم!! نمیخواستم دست به خاک بزنم و طلا بشه ،طلا به دردم نمیخورد ،عشق گمشده ام رو طلب کردم و پایان غربتم رو ، سلامتی خانواده و عزیزانم رو خواستم و تولد خوب و سالم ِ دخترک ِ فصل طلایی که انتطارش رو سالها کشیده بودم. نیمه ی بیشتر سال رو ایران نبودم ، عجب ماه ِ غریبی است این ارديبهشت .حتی در غربت هم که اردیبهشت نیست و ماه می است باز عاشق ساز و رویایی است...  تولدم در سردترین جای ممکن با سردترین و غربت زده ترین آدمها گذشت.. چقدر دلم گرفته بود روز تولدم و چه بارانی میبارید!!  رفتن و باز آمدنم برای خودم درس ِ غریبی بود.. اگر هایم به جایی نرسید که عزم ِ برگشت کردم ... حالا آخر ِ سال ِ من است..سالی که مثل خود ِ خوک مهربان و ساده بود . عزیزترین کسانم را به من داد ، عشقم و تمام آرزویم ،کودک آبانی ام را...کودک ِ تمام خاطرات کودکی هایم... نگاه ِ غریب ِ این کودک به دنیا آنقدر برایم ارزشمند و پر امیده که هر وقت بیش از همیشه دلم گرفته فقط با در آغوش گرفتن و لمس گونه های معصومش دنیایی آرامش به قلبم باز میگردد

 برای سال ِ جدید آرزوی پایان ِ هر دوری و جدایی را دارم ، .. 

تو دیگر نیستی ،
انار ِ شکسته ای که خاطره ی خونین ِ آن
تنها بر دست و دهان میماند....