روشن ، شفاف ، عميق...

 يک شب گرفته بود و فردايش آمد ...

تو نيز طلوع کردي...

تو هم گرفته بودي و با ماه آمدي...

تا ديشب فقط به ماه معتقد بودم که خودِ توست ...

از امروز مومنم و عاشق به ماه، که خود ِ توست...  

... و دستهايم که بي دستان تو سردند

... و اشکهايم که در رفتنت باريدند

... و تمام شقايق هاي دلم که بي تو پژمردند

... و من که بي تو ديگر من نيستم...

چقدرها که بايد پي دستانت بگردم در خيابانهاي شلوغ و خيس...

و اي کاش خيابانهاي شهرمان خيس و باراني بود تا کسي اشک هاي مرا در نگراني ِ بي تو بودن نبيند..

چقدر بيقرار نگاه ِ توام ، نميدانم کجاي اين شهر بزرگ پيدايت کنم...

گم ترين پيداي من..

ميدانم تا طلوع ماه ِ کامل تو نيز باز ميگردي...