جورج اورول در سال ۱۹۴۹ مخوف شهری را توصیف کرد در سال ۱۹۸۴ که بی شباهت به ایران امروز ما نیست متاسفانه....نوشتن هر آنچه در این مخوف شهر به تصویر کشیده می شود دشوار است اگر این کتاب به دستتان رسید بخوانید...

"اگر امیدی بر جا مانده باشد امید به طبقه کارگر و زحمتکش است  در واقع اگر امیدی بود میبایست امید به کارگران باشد زیرا فقط آنجا در میان آن توده فراموش شده آن ۸۵ درصد از جمعیت اقیانوسیا ( از جمله مناطق خیالی) می شد نیرویی را یافت که یک روز بتواند حزب را سرنگون کند حزب هرگز از درون آسیبی نمی پذیرد.دشمنان حزب اگر واقعا وجود داشتند نه راهی برای شناسایی یکدیگر داشتند و نه امکانی برای گرد هم آمدن...قیام، حالت نگاه یک چشم بود یا تغییری در لحن کلام و خیلی که پیش میرفتی گاهی یک زمزمه پنهانی .اما اگر میشد طبقه کارگر را از قدرت خویش آگاه کرد دیگر نیازی به توطئه و دسیسه نبود کافی بود که آنها برخیزند بایستند و خود را تکان دهند درست مثل اسبی که تن خویش را از حشرات مزاحم میتکاند آن ها اگر اراده می کردند می توانستند همین فردا صبح حزب را از هم بپاشند و بی تردید دیر یا زود باید به فکر این جنبش می افتادند اما هنوز....

آن ها تا زمانی که آگاه نشوند قیام نخواهند کرد و آنها هرگز آگاه نخواهند شد مگر به دنبال یک قیام...

آزادی این است که بتوانی ادعا کنی دو به اضافه دو مساوی است با چهار .اگر این آزادی موجود باشد آزادی های دیگر به دنبال آن خواهد آمد.."

 

من مسلمانم

قبله ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه، مهرم نور

دشت سجاده من....       و امروز بعد از ۲۶ سال....

من وضو با تپش پنجره ها گرفتم...

در نمازم جریان داشت ماه جریان داشت طیف....

سنگ از پشت نمازم پیدا بود...همه ذرات نمازم متبلور شده بود...

و من این نمازم را وقتی خواندم که اذانش را باد گفته بود سر گلدسته سرو....

من نمازم را پی تکبیره الاحرام علف ها خواندم ....

پی قد قامت موج....

و چه موجی بود ...از علف ها سبزتر....از شقایق ها سرخ تر و از داغدیده گان غضب آلود تر...

موج ما ، کعبه اش بر لب آب است، کعبه اش زیر اقاقی ها ست...

و موج ما میرود مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ،میرود شهر به شهر...

 

با اجازه از سهراب که اگر بود....