به جرات می تونم بگم تنها مرد مهربون که محبتش واقعیه فقط پدرم بوده و هست..تنها مردی که همیشه پشتم می مونه و در هر شرایطی خالصانه دوستم داره..

بدون هیچ استثنایی هر مردی که از ۱۸ سالگی وارد زندگی من شد جز دردسر و آزار برای من چیزی یادگاری نذاشت..تا بچه بودم و مردها برام بت بودن یه جور از دستشون اذیت شدم بعد هم که عاشق شدم و اون  رفت و مردها با همه ادعای بزرگ بودنشون برام شکستن..

خیلی زود از ارتباط با پسرها دست کشیدم ،شاید وقتی که هنوز در اوج جوونی و به قول دوستان سن پسر بازی بودم بی خیال این جماعت خود خواه و یک بعدی شدم..

بعد از رفتن عشقم همه تجربه هام رو به زوال بود و همه چیز بدتر از قبل شد.. خیلی ها  که اعتقادات خاصی داشتن گفتن تا از فضای اون آدم رها نشی زندگیت همینه..اما من نه خواستم که رها بشم و نه تونستم..این بود که از فضاهای دیگه رها شدم...

 تا همین امروز که اینجام و بعد از ۵سال که از رفتن عشقم می گذره و من در آستانه ۲۶ سالگی ام هنوز و همیشه تنها مردی که حق داره هر جور می خواد با من رفتار کنه اونه..اون یه عشقه که برای قلب من اجازه هر کاری رو داره گرچه هرگز کاری با من نکرده و در تمام این مدت که هم بود و هم نبود هرگز به من دورغ نگفته و هرگز منو با مرد بودنش آزار نداده..شاید این صداقتش بود که همیشه منو اسیر کرده..صداقتی که دیگه بعد از اون در کسی ندیدم و می دونم نخواهم دید..

مردها همیشه برای من سمبل ترس و فرار از واقعیت بودن ،هر وقت بهشون احتیاج داشتم نبودن، هر وقت كمكي خواستم تنهام گذاشتن، هر بار محبتي كردم پر روتر و وقيح تر از قبل شدن و فقط دنبال يك چيز بودن و چون بهش نرسيدن جنبه دوستي ساده و عادي رو نداشتن..يك بهانه آوردن و رفتن..

خوشحالم كه بعد از مدتي زندگي در غرب مي تونم با خيلي چيز ها كنار بيام از جمله اينكه مرد ها رو هرگز بيشتر از چيزي كه هستن نبينم..همون قدر پايين و محتاج ..و ديگه هرگز از هيچ مردي براي من بت محكمي ساخته نمي شه كه بشه بهش تكيه كرد..اونا مثل درخت مو فقط نياز دارن به يك زن تكيه بدن تا رشد كنن..و در موقع نياز ِ زن برن سراغ ديگري چون حوصله خستگي، مريضي و غصه هاي يك زن رو ندارن..و هميشه اونا هستن كه به خلوت ، آغوش مهربون ، روي باز و محبت بي دريغ نياز دارن...

اينا چيز هايي نيست كه از روي عصبانيت يا احتمالا از دست دادن كسي به زبون بيارم..نه..خدارو شكر مدتهاست كه از وجود آزار دهنده مردها در زندگي راحتم..بنابراين اين ديدگاه مال امروز و ديروز و در اثر حضور يا عدم حضور يك نفر نيست..حاصل تجربه ۲۵ سال زندگيه كه حداقل چندين سالش رو با مردها عجين بوده..در ضمن اين ديدگاه شايد براي همه صدق نكنه حتما مرد خوب هم هست براي خيلي ها..من كاملا شخصي و بر اساس تجربه هاي خودم اينجا نوشتم..اونم در شرايطي كه به تولدم نزديك ميشم و در مرز۲۶ سالگي نه تنها هيچ كس رو دوست ندارم ، جز عشقم، بلكه به هيچ عنوان حاضر نيستم اين ديوار دفاعي رو بشكنم و به اين موجودات خودخواه و يك بعدي و از نظر من حقير، راهي براي ورود به حريم خودم بدم..

مي دونم شايد يعضي ها از خوندن اين حرفا ناراحت بشن..اما من نه قصد توهين به شخص خاصي رو دارم نه مي خوام كسي رو توبيخ كنم..من فقط و فقط درد دلهامو نوشتم از موجوداتي كه دوستشون ندارم...چه بسا همين موجوداتي كه من ازشون فراري ام براي ديگري خدا باشن...عشق باشن.. اميد باشن..و اميدوارم كه خوب باشن براي اونايي كه هستن..

اما من نمي خوام احساساتم رو با كسايي كه ذره اي ارزش اون رو نمي فهمن قسمت كنم..احساسات من برام خيلي مقدسه...